Ik heb er behoefte aan

Geen verhaal over ontlasting, maar er zit wel een luchtje aan…

Het is niet alles goud wat er blinkt – Renée O.

Hebt u dat ook? Beduchtheid voor onaangename geurtjes? Ik in ieder geval wel. Soms denk ik weleens dat ik dat in het extreme heb. Het gaat bij mij namelijk soms zover dat ik een hekel kan krijgen aan iemand, puur gebaseerd op zijn of haar onaangename geur. Ik vind het onprettig als mensen die ik niet ken te dicht op me gaan staan om me iets te zeggen, uit angst dat ze een slechte adem hebben. Ik houd dan altijd een beetje mijn adem in, uit behoedzaamheid, uit voorzorg, om op dat punt geen irritante confrontatie te hoeven verduren. Overigens doel ik hierbij niet op knoflook of kruiden, helemaal niet erg, maar op geuren die het resultaat zijn van een gebrekkige verzorging.

Jaren geleden, zat ik ’s ochtends vroeg eens in de tram naast een man die duidelijk zijn tanden niet had gepoetst. Onfortuinlijk genoeg zat er schuin achter hem een kennis met wie hij wat aan het babbelen was. U voelt hem al aankomen, doordat hij zich steeds half omkeerde naar die kennis toe, blies hij zijn muffe ochtendadem, waarin ik ook nog wat verschraalde tabak dacht te ontwaren, in mijn gezicht bij elk woord dat hij zei. Ik kon geen kant op in die volle tram, zodoende hield ik, bijkans kokhalzend, discreet mijn hand voor mijn gezicht en ademde heel voorzichtig in en uit.  Zelfs mijn gezicht afwenden had geen effect. Helaas had ik geen pepermuntje bij me, anders had ik hem er beslist een aangeboden.

Maar mensen kunnen je ook op andere manieren ernstig hinderen. Bijvoorbeeld door het gebruik van een fout parfum. Een product waarmee juist het verkrijgen van een aangename ervaring de bedoeling is. Ik bedoel dan ook niet per se het merk, maar op het feit dat de bewuste geur absoluut niet samen gaat met de zuurgraad van de huid van de gebruiker of gebruikster. Zo had ik een vrouwelijke collega – godzijdank geen directe – die gehuld ging in een onwaarschijnlijk onsympathieke verstikkende smerige wolk van parfum, en deze ook minutenlang achterliet in iedere ruimte waar ze had vertoefd. Zo was zij alleen al door haar geur alom aanwezig, wat ik bijna als intimiderend ervoer. Bij de parfumerie kwam ik erachter dat ze Dioressence gebruikte. Een parfum die duidelijk niet bij haar paste (bij niemand volgens mij), maar in die tijd net uitgebracht was. En ook op het gebied van parfums gaan mensen – precies zoals met kleding – met de mode mee, of het nu bij ze past of niet.

Enfin, waarom begin ik hierover? Welnu, vandaag moest ik bij de tandensmid een kies laten verwijderen. Er was geen redden meer aan. Een gekroonde kies die heel lang geleden een wortelkanaalbehandeling had ondergaan, maar kort geleden was gaan ontsteken.

Juist omdat ik, als angsthaas voor onaangename geuren, omgekeerd evenredig ook bang ben zelf met nare geurtjes aanstoot te geven, verzorg ik me tot in de puntjes, en ben ik heel precies op mijn gebit. Het gebruik van floss, tandenstokers, ragertjes en een elektrische tandenborstel vormt een belangrijk onderdeel van mijn dagelijkse routine. Maar… tegen de stank die een fistel verspreidt, is natuurlijk geen kruid, tandpasta of mondwater gewassen.

Nu had ik het geluk dat deze fistel ingekapseld zat, en niemand behalve ik er last van kon hebben. Erger nog dan tegen de mogelijke pijn zag ik als een berg op tegen de stank, zodra de kies uit mijn kaak los gewurmd zou worden, en het gruwelijke infectiepus in aanraking zou komen met de buitenlucht.

Niet weinig nerveus speel ik, met twee paracetamols achter mijn kiezen, een spelletje op mijn iPhone in de wachtkamer van de tandartsenpraktijk. Even later word ik door de tandarts geroepen. Mijn eerste kennismaking met hem. Het is een jonge man, die me in alle opzichten geruststelt en goed uitlegt wat er allemaal gaat gebeuren. Ik berust in mijn lot, geef me over en laat gelaten de injectienaald mijn zachte en harde tandvlees doorboren. Na enig gekraak komt niet alleen de kies los… maar ook de stank. Godallemachtig! Wat goor. Ik schaam me dood. Klotsende oksels en vuurrode wangen. Jazeker, ondanks het feit dat ik er niets aan kan doen. Tandarts en assistente geven echter geen krimp. Maken ze natuurlijk dagelijks mee, bovendien hebben ze een neuskapje voor. Gelukkig duurt die ‘fishy business’ maar heel even. De stofzuiger van de assistente doet in enkele seconden zijn werk.

Ondertussen ben ik weer thuis, het steriele gaasje mag eraf, en ik bekijk in de spiegel het gapende gat. Ik ruik niets, maar fraai is anders. Vervolgens bedenk ik dat met het trekken van deze eerste kies de aftakeling definitief is ingezet. Deze kan gelukkig nog wel een beetje verdoezeld worden met een brug, die weliswaar minstens zoveel kost, zo niet meer, als een door mij zo vurig gewenste trip voor twee naar Londen.

“Dat zal echter voorlopig een brug – of moet ik zeggen ‘tunnel’ -  te ver zijn,” zeg ik mijmerend voor me uit, het zojuist getrokken met goud beklede kiesje van alle kanten bekijkend.

Copyright 2013, Renée Olsthoorn

http://nogalirritant.tumblr.com

Zwervers

Het is heerlijk om een tuin te hebben, midden in de stad. Florence Nichtingale heet het complex. Leuk huisje erop en in het voorjaar en de zomer lekker genieten. Alleen in de winter dan ben je niet zoveel aanwezig op je tuin. En dan heb je soms kans op een ongenode bezoeker (een dakloze of zwerver). Mijn huisje is niet zo interessant want ‘s winters prop ik het vol met planten, zandbak en andere rotzooi. En dat is te veel werk, maar ze zoeken dan wel een huisje dat niet zo’n rotzooi heeft. Want daar kan je heerlijk slapen en eten.

Het probleem is alleen dat ‘s winters het water is afgesloten. En je zal maar naar de WC moeten dan kan je niet doortrekken en dan schijt je gewoon de pot vol. Dan heb je ook nog huisjes zonder toilet, en toen dacht de zwerver dit is een mooi hoekje wind vrij (mooie uitdrukking). Vlak voor mijn toiletdeur op mijn geliefde tuin lag een verzorgde grote prak.
Lees meer »